przybyli zza gór na wschodzie indoeuropejscy Tocharowie i Sakowie. Państwo przeniosło się w wyniku tego na południowy wschód, przekształcając się ok. r. 190 p.n.e. w Królestwo Indo-Greckie.
W 115 r. zachodnią część Baktrii (między Uzbekistanem a Turkmenistanem) zajęli Partowie, wypychając stamtąd Saków bardziej na południe – na teren obecnego Afganistanu. Dzielili ten region z Tocharami, którzy panowali tam od r. 126 p.n.e.
W tej epoce synkretyzm religijny, praktykowany przez Partów, ewoluował stopniowo w stronę monoteizmu. Dzięki wpływom kapłanów, religią oficjalną imperium Sasanidów stał się zoroastryzm
Bardziej na wschód, na początku I tysiąclecia, z wielu pojedynczych księstw zaczęło kształtować się imperium Kuszanów – sto lat po zniszczeniu Królestwa Greko-Baktryjskiego przez nomadów. Zajmowali oni stopniowo Baktrię, część Sogdiany i Chorezm. Kuszanie byli odgałęzieniem Tocharów – nazywanych w źródłach chińskich Yuezhi, zamieszkującego pierwotnie tereny obecnie zamieszkiwane przez Ujgurów. W ciągu wieków cywilizacja Kuszanów usytuowała się na głównej arterii wymiany handlowej między Wschodem (Chiny) a Zachodem (Imperium Rzymskie) – na Jedwabnym Szlaku.