Po kilku dniach z portu lotniczego w Lyddzie Ève odleciała dalej na wschód, w kierunku Teheranu. Po drodze spotykała coraz więcej polskich oficerów i dyplomatów, między innymi musiała ustąpić miejsca w samolocie polskiemu konsulowi ze Stambułu, który spieszył się na spotkanie z generałem Sikorskim, wreszcie jednak udało jej się dotrzeć do stolicy Iranu.
Podczas II wojny światowej Iran był państwem formalnie niepodległym i neutralnym, w rzeczywistości od sierpnia 1941 był pod wspólną okupacją brytyjsko-radziecką. Zaniepokojenie rosnącymi wpływami Niemców w Iranie, pragnienie zabezpieczenia złóż ropy naftowej i przede wszystkim znaczenie Iranu jako kraju tranzytowego dla dostaw sprzętu wojskowego dla Związku Radzieckiego spowodowały, że wojska radzieckie i brytyjskie zajęły kraj, zmusiły szacha Rezę Pahlawiego do abdykacji i osadziły na tronie jego syna Mohammada Rezę Pahlawiego. Od tego momentu do końca wojny Iran był bardzo ważnym centrum komunikacyjnym – tędy wiodły drogi alianckich (również polskich) wojskowych i dyplomatów udających się do Związku Radzieckiego, tędy przesyłano też do ZSRR znaczną część amerykańskiego sprzętu w ramach pomocy na podstawie Lend-Lease Act.