Historia Przed 1989 w Europie były dwie koncepcje jednolitych układów odniesienia dla Europy, jedną tworzyły państwa Europy Zachodniej, drugą natomiast państwa tzw. obozu socjalistycznego. Rozwój systemu GPS spowodował, że w ramach Komisji X (Sieci Kontynentalne) Sekcji I Międzynarodowej Asocjacji Geodezyjnej utworzona została podkomisja EUREF. Struktury te wprowadzono podczas Zgromadzenia Generalnego Międzynarodowej Unii Geodezji i Geofizyki (IUGG – International Union of Geodesy and Geophysics) w Sapporo w 2003, ale powstanie podkomisji EUREF datuje na 1987 – podczas obrad Zgromadzenia Generalnego w Vancouver.
Podkomisja ta podjęła się zadania stworzenia jednolitego geodezyjnego układu odniesienia dla Europy za pomocą pomiarów GPS. Po przemianach ustrojowych w 1989 było możliwe przystąpienie Polski do prac nad nowym układem odniesienia. Rozwinięciem dla Polski układu ETRF jest sieć punktów 11 bazowych EUREF-POL oraz jej zagęszczenie POLREF pomierzona w 1992.