pojedyncze stanowiska miały brytyjskie oznaczenie eksportowe Mk. T, a podwójne Mk. U. Dzięki temu wszystkie osiem dział stanowiło salwę burtową (w krążownikach typu E – tylko sześć z siedmiu pojedynczych dział). Środkowe stanowisko dział miało kąt ostrzału 140° na każdą z burt, pozostałe stanowiska miały teoretyczny kąt ostrzału po 320°. Podwójne stanowiska stanowiły postęp w stosunku do stanowisk pojedynczych i były niespotykane w innych krążownikach, chociaż w tym okresie projektowano już pierwsze krążowniki lekkie z artylerią w zamkniętych wieżachKrążowniki typu Omaha z częścią artylerii w wieżach i Duguay-Trouin z całą artylerią w wieżach (). Działa o długości lufy 50 kalibrów (L/50) produkowano na licencji brytyjskiej Vickers-Armstronga w zakładach San Carlos. Miały one kąt podniesienia do 35° i donośność 21 500 m, a strzelały pociskami o masie 45,4 kg. Artyleria miała dość zaawansowany system kierowania ogniem Vickersa, z dalocelownikiem i dwoma dodatkowymi stanowiskami dalmierzy, wszystkie z dalmierzami o bazie 4,57 m.