Opancerzenie Opancerzenie było, podobnie jak na brytyjskich okrętach, stosunkowo słabe. Zasadniczym elementem był pas burtowy grubości 76 mm, na 40% długości kadłuba, chroniący tylko siłownię. W części dziobowej i rufowej pas grubości 51 mm, malejącej do 25 mm na dziobie i 38 mm na rufie. W najgrubszym odcinku pas na wysokość sięgał od rejonu linii wodnej do pokładu górnego, poza nim był niższy, sięgając od samego dziobu do działa rufowego. Pokład miał grubość 25–50 mm, a maski dział – 12,7 mm. przed pomostem bojowym miała najgrubszy pancerz 152 mm.
Napęd Napęd okrętów był taki sam, jak brytyjskich pierwowzorów: cztery zespoły turbin parowych systemu z przekładniami o projektowej mocy łącznej 80 000 KM, napędzające cztery śruby. Parę dostarczało osiem kotłów typu Yarrow. Napęd pozwalał na osiąganie prędkości projektowej 33 węzły. Prędkość przewyższała jednak nawet brytyjskie odpowiedniki (konstruowane specjalnie z naciskiem na rozwijanie dużej szybkości) – na próbach „Principe Alfonso” rozwinął maksymalnie 34,7 w, a „Miguel de Cervantes” 35,6 w. Zapas paliwa płynnego wynosił 1675 ton, zapewniając zasięg do 5000 mil morskich przy prędkości 15 w.