Ruch anarchistyczny w Rosji, słaby liczebnie i rozproszony w II połowie XIX wieku, zaczął odradzać się po 1903. Jest to data powstania pierwszych zorganizowanych grup anarchistycznych, działających na Białostocczyźnie, jak również początek kontaktów działaczy rosyjskich z grupą emigracyjną, skupioną wokół Piotra Kropotkina i jego pisma „Chleb i wola”.
Po Krwawej Niedzieli anarchiści zintensyfikowali prowadzoną działalność agitacyjną oraz różnie rozumianą aktywność terrorystyczną. Skala tej ostatniej sprawiła, że środowiska anarchistyczne stały się celem szczególnie zaostrzonych represji ze strony policji carskiej, doprowadzając ostatecznie do wyniszczenia ruchu, który w 1908 praktycznie nie był już aktywny.
Przez cały okres rewolucji anarchiści rosyjscy byli silnie podzieleni wewnętrznie na anarchokomunistów, anarchosyndykalistów, anarchoindywidualistów oraz zwolenników terroru bezosobowego: bieznaczalców i czarnoznamieńców.