Sytuacja cesarstwa była bardzo trudna. Od wschodu pod sam Konstantynopol podchodzili Turcy, na zachodzie gotował się do najazdu Robert Guiscard. Wojska zaciężne groziły buntem. W tej sytuacji Aleksy zwrócił się do namiestników cesarskich, by przybyli z nowozaciężnym żołnierzem, pozostawiwszy część garnizonu na miejscu. Żołnierzy tych powsadzał na łodzie i rozkazał im nocami nękać Turków na wybrzeżu, aby tak zdobyli doświadczenie w walce, gdy Turcy wycofali się w głąb kontynentu, obsadził nimi nadmorskie miasta i nakazał kontynuować wypady na Turków. Odzyskał w ten sposób Bitynię i Nikomedię. Po czym zawarł pokój z sułtanem Rumu, Sulejmanem, groziła mu już bowiem wojna na zachodzie. Już wcześniej wysłał Georga Paleologa, by zastąpił w Dyrrachion dotychczasowego, niepewnego duksa, Monomachata. Polecił też dowódcom twierdz ilyryjskich przygotować się do obrony. Podjął ponadto akcję dyplomatyczną w Rzymie i na dworze króla niemieckiego. W czerwcu Guiscard wyruszył z Otranto w kierunku Dyrrachionu.