W 1805 r. został leśniczym z zadaniem rekultywacji pogórniczych nieużytków w rejonie Starych Hor. W 1807 r. został mianowany nadleśniczym, a dwa lata później leśniczym objazdowym w Breźnie. W 1814 r. powrócił już ostatecznie do Bańskiej Bystrzycy, gdzie jako „Waldmeister” („Mistrz leśny”) stanął na czele tamtejszego urzędu leśnego. Był to pierwszy przypadek obdarzenia tym wysokim stanowiskiem człowieka z ludu i w dodatku samouka. Funkcję tę pełnił aż do przejścia na emeryturę w 1837 r.
Jozef Dekret-Matejovie pozostawił po sobie trwały ślad w lasach całej środkowej Słowacji. Jako pierwszy w Dolinie Górnego Hronu wprowadził odnowę lasu z siewu i ze sztucznych nasadzeń, hodowlę sadzonek w szkółkach leśnych i zapoczątkował proces odbudowy tamtejszych lasów zniszczonych przez górnictwo, hutnictwo i przemysł szklarski. W latach 1809–1837 doprowadził do ponownego sztucznego zalesienia 4 tys. ha, a naturalną odnowę zalesienia uzyskał na dalszych 6 tys. ha. Wprowadził instrukcję wyrębu i zrywki drewna (1818) oraz instrukcję pielęgnacji lasu (1821). Zajmował się też geodezją: wymierzył katastry i opracował regulaminy funkcjonowania osad leśnych w dolinie Czarnego Hronu, które obowiązywały przez następne półtora wieku. W 1825 r.