Zofia Mocarska-Tyc, Mocarska-Tycowa (ur. 1 września 1943 w Brzostowie) – polska historyk literatury, specjalizująca się w literaturze XIX wieku i korespondencji sztuk.
Życiorys Córka Stanisława Mocarskiego i Eleonory z domu Polkowskiej. Ukończyła w 1961 Liceum Ogólnokształcące w Grajewie. W 1966 r. obroniła pracę magisterską na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu i rozpoczęła tam pracę w charakterze asystenta stażysty. W 1972 obroniła przygotowaną pod kierunkiem Bożeny Osmólskiej-Piskorskiej rozprawę doktorską pt. Działalność krytycznoliteracka Teodora Jeske-Choińskiego wobec przełomu antypozytywistycznego, habilitację uzyskała na UMK w 1990 r. na podstawie rozprawy pt. Wybory i konieczności. Poezja Asnyka wobec gustów estetycznych i najważniejszych pytań światopoglądowych. Od 22 października 2007 r. profesor tytularna. W 2011 r. przeszła na emeryturę.
Pracowała na stanowisku kierownika Zakładu Wiedzy o Kulturze Instytutu Literatury Polskiej UMK w Toruń, pracownika Zakładu Literatury Polskiej Romantyzmu i Pozytywizmu. Była promotorem 4 prac doktorskich (J. Bielska-Krawczyk, D. Pniewski, D. Mazur i M. Krajkowski) i recenzentką kilkunastu rozpraw, w tym 3 habilitacyjnych.