Ostatnim miejscem, gdzie działał warsztat Mistrza Naumburskiego zapewne była Miśnia, gdzie wykonano siedem rzeźb dla tamtejszej katedry św. Jana i Donata (m.in. postaci Ottona I i jego żony Adelajdy).
Styl Mistrza Naumburskiego wskazuje, iż rzeźbiarz miał do czynienia z dekoracją plastyczną wielkich katedr Francji (m.in. w Amiens, Reims, Laon, Metz, Strasburgu). Rzeźbił przede wszystkim figury postaci duchownych i świeckich, często naturalnej wielkości, nadając im cechy indywidualne. Ściśle, nieraz wręcz organicznie dopasowywał elementy plastyczne ze strukturą architektoniczną, cytował np. w dekoracjach baldachimów formy czysto architektoniczne. Opierał się na realistycznej percepcji postaci, nie rezygnując jednocześnie z pewnego wyrazu uduchowienia i szlachetnego patosu na twarzach, upozowania i gestykulacji. Oprócz dzieł pełnoplastycznych wykonywał reliefy i niewykluczone że także elementy roślinne i ornamentalne zdobiące m.in. kapitele kolumn, charakteryzujące się wyjątkowym wówczas realizmem i naturalizmem. Ukształtowany we Francji i Rzeszy gotycki realizm XIII wieku którego reprezentantami są Mistrz Naumburski z jego strzechą wywarł silny wpływ na rzeźbę w Anglii (Southwell), Hiszpanii (Burgos), a w mniejszym stopniu na Śląsk (np.