O operze Libretto thumb|250px|Maria Malibran jako Desdemona. Obraz François Bouchota (1834) Akt I i II libretta niewiele mają wspólnego z tragedią Szekspira, dopiero III akt trzyma się wierniej fabuły dramatu. Skomplikowaną intrygę Berio zastąpił listem bez adresata, z powodu którego Otello zabija niewierną żonę. Przy czym o ile Otellem szekspirowskim kieruje głęboka miłość i zrodzona z niej zazdrość, o tyle Otello Beria powoduje się wyłącznie urażoną dumą. W miejsce głęboko kochającego i cierpiącego bohatera, pojawia się gbur i prostak, zdolny tylko do pokrzykiwań i wybuchów gniewu. Postacią bladą i konwencjonalną jest, odgrywający kluczową rolę u Szekspira Jago. Podobnie pozbawieni wyrazu są Rodrigo i Elmiro, który jedynie w scenie przekleństwa rzuconego na córkę nabiera nieco życia. Pominięty został pełniący w tragedii ważną rolę Kasjo, a Emilia powiernica Desdemony nie bierze w akcji istotnego udziału. Jedyną postacią naprawdę ludzką i poruszającą jest Desdemona i ją wypada uznać za prawdziwą bohaterkę opery. Stendhal i Byron pełni uznania dla muzyki Otella, libretto osądzili bardzo surowo. Byron pisał do swego znajomego, Mr. Rogersa, w liście z 3 marca 1818 roku: Widziałem męczeństwo Otella w operze. Muzyka jest bardzo dobra, choć raczej smętna, lecz w libretcie najpiękniejsze sceny z Jagonem zostały pominięte.