Historia Rozkwit szatrandża nastąpił w IX-XI wieku. Zaczęto stosować notację opisową, pojawiła się literatura poświęcona teorii, kompozycji (tzw. mansuby), zapisy partii oraz zbiory zadań. Wprowadzono klasyfikację zawodników z podziałem na pięć kategorii, najlepszych tytułowano „ali” (wyróżnienie na kształt dzisiejszego tytułu arcymistrza). Do grupy tej zaliczano m.in. al-Adliego, al-Ladżladża, Abu'n N'ama, ar-Raziego, as-Suliego, as-Saraksiego, Rabraba oraz Abulfatha. Byli oni również autorami podręczników, np.: al-Adli - Kitab ash-shatranj (Księga szatrandża) ar-Razi - Al-lutf fy ash-shatranj (Radość z szatrandża) as-Suli - Kitab ash-shatranj (Księga szatrandża) al-Ladżladż - Kitab mansubat ash-shatranj (Księga strategii w szatrandżu) Aliqlidisi - Kitab majmu' fy mansubat ash-shatranj
Po okresie spadku zainteresowania szatrandżem, ponowny jego rozwój nastąpił na przełomie XIV i XV wieku. W okresie tym najbardziej znanym zawodnikiem był Ali Szatrandżi, który uważany był za najlepszego gracza na obszarze państwa Timurydów. Równie dużą popularność przyniosła mu księga al-Hakima oraz traktat o szatrandżu.
Bierki i ich możliwości ruchu
Przypisy
Bibliografia W. Litmanowicz, J. Giżycki, Szachy od A do Z, tom II, Warszawa 1987, str. 1173–1183.
Linki zewnętrzne Shatranj, the medieval Arabian Chess Shatranj
Kategoria:Odmiany szachów