Świątynia Białego Obłoku (chin. upr. 白云观, chin. trad. 白雲觀, pinyin Báiyúngùan) – świątynia taoistyczna znajdująca się w Pekinie.
Historia Początki świątyni sięgają czasów dynastii Tang. Wybudowana w 739 roku, nosiła wówczas nazwę Tianchang. Wewnątrz znajdował się posąg Laozi. Spłonęła w 1206 roku.
Po zajęciu Chin przez Mongołów odbudowana w 1224 roku z rozkazu Czyngis-chana. Zgodnie z przekazami mistrz Qiu Chuji z rozkazu mongolskiego władcy miał zostać przywódcą wszystkich taoistów w Chinach i rezydować w tej świątyni. Swoją obecną nazwę nosi od czasów dynastii Ming.
Przechodziła trzykrotną przebudowę: w 1706, 1714 i 1886 roku.
Zdewastowana w okresie rewolucji kulturalnej odgrywała rolę koszar. Odrestaurowana, obecnie ponownie pełni funkcje kultowe. Użytkowana przez Chińskie Towarzystwo TaoistyczneOficjalny taoistyczny związek wyznaniowy w ChRL, którego jest siedzibą. Obecnie mieszka w niej 30 mnichów. Znajduje się w niej bogata biblioteka pism taoistycznych.