Zgoda Hitlera na przebicie się zgrupowania frankfurcko-gubińskiego do 12 Armii pozwoliła jednak utworzyć lukę, przez którą oddziały niemieckie mogły wycofać się na zachód i następnie skapitulować przed Amerykanami. Busse i Wenck uzgodnili między sobą, że wolą poddać się Amerykanom. Plan został wykonany, gdy krótko po północy 25 kwietnia Busse wydał rozkaz: „zdecydować o najlepszym kierunku ataku”.

Sytuacja zgrupowania frankfurcko-gubińskiego Przed okrążeniem zgrupowanie poniosło duże straty w bitwie o wzgórza Seelow. Szacuje się, że na początku okrążenia zgrupowanie dysponowało: 1000 dział i moździerzy, 79 czołgami i ok. 150-200 wozami bojowymi oraz 80 000 żołnierzami (oddziały zgrupowania będące w okrążeniu to: XI Korpus SS, V Korpus Górski SS i nowo sformowany V Korpus, ale również żołnierze z garnizonu frankfurckiegoAntony Beevor, Berlin 1945. Upadek, s. 331.). XI Korpus Pancerny SS wystawił 36 czołgów, wliczając w to 14 Tygrysów II z 502 Ciężkiego Batalionu Pancernego SSWedług Tony’ego Le Tissiera, Slaughter at Halbe, s. 145–146, liczba Tygrysów w kotle nie jest dokładnie znana. Ze sprawozdania Kleina Hammera wynika, że czołgi były podzielone na 2 kompanie, w każdej po 7 czołgów.