W zimie 190/191 roku żołnierze Dong Zhuo pokonali zbliżającą się od południa armię Sun Jiana, działającego pod zwierzchnictwem Yuan Shu, oraz rozbili wojska Wang Kuanga, którego wysłał przeciwko stolicy od północnego wschodu Yuan Shao.
Zwycięstwo nad Wang Kuangiem okazało się decydujące, jednak zaangażowanie wojsk Dong Zhuo na tym kierunku pozwoliło Sun Jianowi na ponowne zebranie swojej armii i już w marcu 191 roku obozował on niedaleko od miejsca swojej niedawnej porażki, przygotowując się do ponownego ataku na Luoyang. W międzyczasie Dong Zhuo wysłał do Yuan Shao złożone z wysokich urzędników poselstwo, jego członkowie zostali jednak wymordowani, co mogło być odwetem za zabicie 10 maja 190 roku wielkiego wychowawcy (tai fu) Yuan Weia wraz z pięćdziesięcioma innymi pozostałymi w Luoyangu członkami rodu Yuan. Od tej pory porozumienie pomiędzy Dong Zhuo a jego przeciwnikami było właściwie niemożliwe. Teraz Sun Jian przekroczył przełęcze i zaatakował Luoyang. Obie armie walczyły pośród grobowców cesarskich, przy czym Dong Zhuo ostatecznie ustąpił z pola, wycofując się w kierunku drogi prowadzącej do Chang’anu. Druga armia pod dowództwem Lü Bu czekała na Sun Jiana pod murami miasta, ale i ona została przez niego pokonana.