thumb|240px|Grób Eugeniusza Śmiarowskiego na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie Eugeniusz Śmiarowski (ur. 7 maja 1878 w Łomży, zm. 7 października 1932 w Warszawie) – polski prawnik i polityk, poseł na Sejm I kadencji w II RP.
Życiorys Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego w 1902, później był adwokatem. Od 1906 w Kole Obrońców Politycznych, kierowanym przez Stanisława Patka. Prowadził działalność niepodległościową, był m.in. członkiem Centralnego Komitetu Narodowego w Warszawie oraz Rady Narodowej. Był pracownikiem Komisji Kwalifikacyjnej Tymczasowej Rady StanuWłodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 225.. Był jednym z czołowych działaczy Komisji Porozumiewawczej Stronnictw DemokratycznychJerzy Pająk, Zjazdy Okręgowej Komisji Porozumiewawczej Stronnictw Niepodległościowych w Kielcach w listopadzie 1917 roku, w: Między Wisłą a Pilicą. Studia i materiały historyczne pod red. K. Brachy i S. Wiecha, t. 1, 2000, s. 305.
Początkowo w Stronnictwie Narodowo-Radykalnym, później w Zjednoczeniu Stronnictw Demokratycznych, następnie w PSL „Wyzwolenie”. W 1922 z listy tej ostatniej partii wszedł do Sejmu (poseł z okręgu nr 23). Był kandydatem ugrupowania na marszałka izby. W marcu 1925 przeszedł do Partii Pracy.