Zabytki Kultura Quimbaya znana jest głównie dzięki wyrobom złotniczym, odkrytych podczas eksploracji grobów jej przedstawicieli. Wielką ilość odkrytych ozdób wykonana została z czystego złota lub stopu złota i miedzi zwanego tumbaga. Wyroby te powstały przy użyciu kilku najbardziej rozwiniętych technik metalurgicznych znanych w Ameryce prekolumbijskiej, obejmujących: wytop, spawanie, kucie na zimno, odlewanie w formach, odlew „na wosk tracony”. Wytwarzane przedmioty to: ozdoby nosa, diademy, wisiorki, bransolety, szpile, naczynia, maski twarzowe dla mumii, figurki, berła. Ceramika kultury Quimbaya była niekiedy modelowana oraz zdobiona malowaniem negatywowym i ornamentem rytym.
W rozwoju sztuki Quimbaya wyróżnia się dwa okresy: Okres wczesny (do 600 n.e.): W okresie tym w sztuce złotniczej dominują postacie kultowe męskie i żeńskie, a formy, kolory i motywy (sylwetki kobiet, owoce – tykwy, dynie) sugerują kult płodności. Występują naczynia kultowe tzw. poporo oraz naczynia w formie dostojnej kobiety z wyższych sfer w postawie rytualnej. Okres późny (do 1600 n.e.): Dochodzi wtedy do znacznego wzrostu populacji i głębokich zmian kulturowych. Maluje się ciało, używa ozdób z paciorkami na kończynach, umieszcza ozdoby w nosie i na dolnej wardze. W złotnictwie używa się, oprócz złota, także miedzi.