Doktryna 200px|right|thumb|Radienije Poglądy chłystowskie zbliżone są do herezji wczesnochrześcijańskich. Gmina chłystowska nazywała się okrętem (корабль), na czele której stał sternik (кормщик), zwany także nauczycielem, prorokiem, a czasem chrystusem. Spełniał on funkcję strażnika czystości wiary, moralności. Inną funkcję spełniała sterniczka (кормщица), która przyjmowała nowych członków i przewodziła radienjam, do których byli dopuszczani tylko wtajemniczeni członkowie gminy. Początkowo obrzędy chłystowskie polegały na śpiewie pieśni religijnych i długotrwałym powtarzaniu formuł typu „Oj, Bóg, oj, duch, król Bóg, król duch”. Z czasem dominującą formą kultu stało się wykonywanie ekstatycznego tańca kołowego, połączone z wzajemnym biczowaniem lub samobiczowaniem, przez co, jak wierzyli, umartwiane były cielesne namiętności, a dusza zwracała się do Boga. Spotkania chłystów odbywały się w tajemnicy, w miejscach określanych przez wyznawców jako Jerozolima.