Guillaume Durand z Saint-Pourçain (ur. ok. 1270–1275 w Saint-Pourçain-sur-Sioule (Owernia), zm. najprawdopodobniej 10 września 1334 w Meaux (podawana jest także data 13.09.1332)) – dominikanin, francuski filozof scholastyk i teolog w poglądach będący w opozycji do Tomasza z Akwinu.
Swoją działalność zaczynał w zakonie dominikanów w Clermont-Ferrand. Od 1303 r. przebywał w konwencie dominikańskim St. Jacques w Paryża, równocześnie studiując teologię. W 1313 r. w Paryżu uzyskał doktorat z teologii. Papież Klemens V mianował go Magister Sacri Palatii czyli teologiem papieskim (funkcja tradycyjnie powierzana dominikanom). Tytuł ten, potwierdził Jan XXII, również przebywający w Avinionie. Durand funkcję tę pełnił do sierpnia 1316 r.
26 sierpnia 1317 roku Durand został obrany biskupem Limoux. 14 lutego 1318 został mianowany biskupem Le Puy-en-Velay a następnie, 13 marca 1326 roku został przeniesiony do diecezji Meaux. Na tym stanowisku pozostał do śmierci. Z powodu zdecydowanej obrony poglądów i nowatorskich koncepcji otrzymał przydomki „Doctor resolutissimus” i „Doctor modernus”.