Prawdopodobnie ta lista posłużyła dalszej krytyce Duranda i wydaniu Evidentiae contra Durandum.
Myśli Durand był prekursorem determinizmu rozwiniętego w pełni przez Ockhama oraz nominalizmu dialektycznego.
Nominalizm dialektyczny – Durand pisze: „byłoby naiwnością, temu co ogólne, przyznawać jakieś realne bytowanie w rzeczach, w których jest tylko to, co jednostkowe” to co ogólne jest tworem umysłu pozwalającym na poznanie i uzyskanie wiedzy. Coś jednostkowego może istnieć na 3 sposoby: jako rzecz realnie istniejąca, materialna, jako cecha przynależna np. barwa czegoś, w relacji np. dzieci istnieją bo istnieją rodzice, relacja istnieje obiektywnie chociaż nie namacalnie. Ta trzecia relacja wzbudziła szczególne kontrowersje wśród scholastyków – po poznaniu zmysłowym tworzy się intencjonalne podsumowanie określające to co się widzi i chce się widzieć. To co ogólne jest wynikiem działania umysłu, istnieje w nim i od niego zależy. Dlatego prawdą jest nie tyle adekwatność rzeczy z jej umysłem poznanymi właściwościami ale zgodność rzeczy jednostkowej, intencjonalnie nazwanej z tym, co w danej chwili chciało się w tej rzeczy dostrzec. Będzie to zgodność z tym, co przygotował umysł do nazwania. Tym samym Durand opowiada się autonomią rozumu i przeciwstawia się tomizmowi.