Bitwa pod Askalonem – starcie zbrojne w czasie wojny żydowskiej, które miało miejsce w roku 67 n.e.
Po wybuchu powstania żydowskiego wiele oddziałów III legionu zostało zniszczonych lub zmuszonych do opuszczenia zajmowanych pozycji. Powstańcy nie przypuścili jednak szturmu na Askalon, broniony przez kohortę III legionu pod dowództwem centuriona Antoniusa (który dysponował też pomocniczym oddziałem kawalerii), ograniczając się do spalenia przedmieść. W odwecie za ataki powstańców żydowskich na przedmieścia mieszkańcy Askalonu zamordowali 2500 Żydów w mieście i uwięzili pozostałych. Miasto nie było oblężone, ale odcięte od komunikacji lądowej. Zaopatrzenie otrzymywało morzem.
Po pokonaniu Rzymian w Judei kolejnym celem powstańców stało się miasto Askalon, bronione przez 480 żołnierzy piechoty i 124 jazdy pod dowództwem centuriona Antoniusza. Siły żydowskie dowodzone przez Silasa Babilończyka (byłego oficera kawalerii Heroda Agryppy), Nigra z Persei oraz Jana – członka sekty esseńczyków liczyły ponad 20 000 ludzi. Uprzedzony o zbliżających się wojskach powstańców, Antoniusz wyprowadził swoją jazdę za miasto, ukrywając się przed nieprzyjacielem. Powstańcy z miejsca przypuścili szturm na miasto, zakończony niepowodzeniem. W tym momencie kawaleria Antoniusza uderzyła na tyły atakujących, łamiąc ich szeregi i powodując panikę.