Tło zawodów Sytuacja skoków narciarskich w drugiej połowie lat 20. XX wieku thumb|Skok Zygmunta Rajskiego w 1929 roku Poprzednie narciarskie mistrzostwa rozegrane poza Igrzyskami Olimpijskimi zorganizowane zostały w 1927 roku w Cortinie d'Ampezzo. W konkursie skoków triumfował wówczas Tore Edman, drugie miejsce zajął Willen Dick, a trzeci był Bertil Carlsson. Na rok przed mistrzostwami w Zakopanem odbyły się II Igrzyska Zimowej Olimpiady w Sankt Moritz. W rozegranym konkursie w skokach narciarskich mistrzem olimpijskim został Alf Andersen, srebrny medal zdobył Sigmund Ruud, a brązowy – Rudolf Burkert. W zawodach wystartowało 38 skoczków z trzynastu państw.
Aktualny wówczas rekord świata w długości skoku narciarskiego należał do Nelsa Nelsena i wynosił 73 metry. Kanadyjczyk uzyskał tę odległość w lutym 1925 roku na skoczni w Revelstoke. Rekord największej skoczni w Europie, Bernina-Roseg-Schanze w Pontresinie, wynosił wówczas 72 metry i należał do Bruno Trojaniego.