Obozy internowania żołnierzy polskich w czasie II wojny światowej – miejsca przymusowego pobytu tych polskich wojskowych, którzy po klęsce Polski i Francji znaleźli się – po przekroczeniu granicy – na terytorium państw neutralnych, lub za takowe się uważających. Status internowanych i ich dalsze losy były bardzo różne. Ogromna większość z nich (z wyjątkiem tych, którzy zostali zatrzymani w ZSRR) zdołała dotrzeć do ośrodków formowania Polskich Sił Zbrojnych, gdzie mieli możność wzięcia udziału w wojnie po stronie aliantów.
Rumunia, Węgry, Litwa i Łotwa alt= Żołnierze polscy internowani na Węgrzech (1940 rok).|thumb|Żołnierze polscy internowani na Węgrzech (1940 rok). Prawdopodobnie żołnierze pochodzą z 4 pułku saperów. Pierwsze obozy internowanych powstały w Rumunii, dokąd – do końca września 1939 roku – przedostało się około 50 tysięcy żołnierzy, w tym ponad 3600 generałów i oficerów. Żołnierzy tych osadzono w kilkudziesięciu obozach, najczęściej w złych lub bardzo złych warunkach bytowych. Największymi obozami były obóz w Târgu Jiu i w Călimănești.