Akt zamyka scena, w której Kurcjusz i Marcjusz, rozkoszując się urokami wiejskiego życia, przemyśliwają nad nowymi psikusami w stosunku do Aleksego.
Akt II Podczas gdy Eufemian nadal opłakuje syna, Demon uknuł spisek, aby zwieść Aleksego z drogi ascezy. Nakłoni jego Małżonkę, by wyruszyła na poszukiwanie zaginionego męża. Demon liczy na to, że Aleksy nie chcąc jej wystawiać na takie niebezpieczeństwo, niechybnie ustąpi. Jakoż rzeczywiście małżonka Aleksego daje posłuch podszeptom Demona i postanawia wyruszyć w drogę (A Dio Tebro). Mamka, próbując przeciwdziałać jej postanowieniu, osiąga odwrotny od zamierzonego skutek: uprzedzona o zamiarze synowej Matka Aleksego decyduje się jej towarzyszyć w wędrówce. Aleksy, nadal ukrywając swą tożsamość, stara się odwieść obydwie kobiety od tego zamiaru. Małżonka Aleksego ostatecznie ustępuje, ale od nadmiaru przeżyć traci zmysły. Zaniepokojony jej stanem Aleksy zwraca się do Miłosierdzia Bożego, niepewny, czy nie wyjawić swej tożsamości i nie zrezygnować z życia w ascezie (Alessio, che farai?). Tymczasem staje przed nim Demon w postaci pustelnika, któremu udaje się zachwiać dotychczasową determinacją świętego. Wówczas jednak z niebios zstępuje Anioł, przepędza Demona i ujawnia Aleksemu jego knowania, obiecując świętemu rychłą, wieczną nagrodę.