Szczególnie udana jest postać Demona, powierzona artyście, którego współczesny świadek określił jako „stupendissimo” („zdumiewający”). Landi narzucił operze na kilka stuleci postać „diabelskiego basa”, zarazem przerażającego i groteskowego. Wszystkie trzy akty otwierają sinfonie orkiestrowe, akcję odmierzają zaś zróżnicowane ritornella. Całość zamyka wielka scena instrumentalno-wokalna o wyrafinowanej fakturze.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Opery XVII wieku Kategoria:Opery w języku włoskim