thumb|190px|Hutong; brama wejściowa do siheyuan ozdobiona napisami duilian.
Hutong – tradycyjny chiński zespół, w postaci alejki lub ulicy, szczelnie połączonych ze sobą parterowych budynków charakterystyczny dla miast na północy Chin, w szczególności Pekinu. Budowane na planie prostokąta małe wspólne dziedzińce siheyuan wokół których ulokowane są parterowe zabudowania z nieotynkowanej cegły połączone w wąskie uliczki. Hutongi zazwyczaj nie posiadają sieci wodociągowej i centralnego ogrzewania, a mieszkańcy korzystają ze wspólnego wychodka na podwórzu.
Hutongi pojawiły się w Chinach w XII wieku i szybko upowszechniły się, gdyż stwarzały dobre warunki do obrony w przypadku oblężenia miasta i odpowiadały potrzebom patriarchalnego społeczeństwa. Sama nazwa hutong pochodzi z języka mandżurskiego.
Warunki życia w hutongach zależały od pozycji społecznej mieszkańców. Mieszkanie w dzielnicy bogatych hutongów było nobilitacją, a przed wojną lokowano w nich zagraniczne placówki dyplomatyczne i handlowe. W biednych hutongach większość ulic nie posiadała utwardzanej nawierzchni i w czasie deszczów zamieniała się w błotne potoki.