Podczas walki Orlicz doznał pęknięcia przepony brzusznej. Po wyleczeniu wyjechał do Polski, zmienia często miejsca pobytu: Kołobrzeg, okolice Ojcowa, Gdynia, Gdańsk, jak i nazwiska: ostatnie Ryszard Gokołowski. W 1966 wyjechał za granicę, w Londynie zostaje odznaczony Krzyżem Virtuti Militari. Umiera 13 października 1981 w Szwecji. szef ORKO - wachm. Józef Baran „Karbid” Adiutant - plut. pchor. Aleksander Borowski „Gruby” Łączniczki - Maria Kitowska „Margerita” "Syn pułku" - Waligura Służba sanitarna - wachm. Kaczorowski „Czubczyk” Kwatermistrzostwo wachm. Olcha wachm. Wrona Rusznikarz - N.N. Podkuwacz koni - sierż. Konstanty Filipiak 1 pluton kawalerii dowódca ppor. art. Hieronim Piotrkowski „Jur” zastępca plut. Mieczysław Turek „Kmieć” dowódcy sekcji: kpr. Zygmunt Kłosiński „Huzar” kpr. Kazimierz Buncler „Mik” (syn majora Kazimierza Bunclera) kpr. Brończak „Bronisz” kpr. Jan Protasewicz „Drucik” 2 pluton kawalerii dowódca - por. kaw. Jerzy Urbankiewicz „Zawada” zastępca - plut. Witold Koczan „Bajka” dowódcy sekcji: kpr. lotn. Romuald Frąckiewicz „Łoś” N.N. kpr. Lech Izbicki „Hel” kpr. Zdzisław Szwedziuk „Wamp” pluton kolarzy dowódca - plut.