W swojej działalności i publikacjach, pisanych początkowo jazyczjem, a w XX wieku w języku rosyjskim, Instytut Stauropigijny lansował ideę jedności kulturowej Rusinów i Rosjan. Finansową podstawę działalności Instytutu stanowiły: duży areał gruntów rolnych pod Lwowem, zespół budynków we Lwowie, drukarnia, introligatornia, księgarnia.
Część dokumentów archiwum Instytutu wydał Izydor Szaranewycz pt. Jubilejne izdanje w pamjat 300-letniago osnowanija Lwowskoho Stawropidijnoho Bratstwa (1886), W. Mylkowycz — Monumenta Confraternitatis Stauropigianae Leopoliensis, tom І (1895–1898) i inni.
Historię Bractwa Lwowskiego i Cerkwi Uspieńskiej opisał Denys Zubrycki pt. Die Griechisch-katholische Stavropigialkirche in Lemberg und das mit ihr vereinigte Institut (1830); poświęcony Instytutowi Jubileknyj sbornik w pamjat 350-letja Lwowskogo Stawropygiona (pod redakcją W.Wawryka, 1936). Cennym źródłem informacji na temat Instytutu były kalendarze Wremennyk Stawropigijnego Instytuta (wydawane w latach 1864–1915 і 1923–1939) і Zbirnyk Lwiwskoji Stawropigiji (1921). W wydawnictwie instytutu wydano Istoriję galicko-ruskawogo kniażestwa Denysa Zubryćkiego (1852–1955, 3 tomy, Instytut finansował również w latach 1850–1854 wydawanie Zorii Hałyćkiej.