Kleopatra wspomina, że zadrżała, gdy legie nie chciały iść dalej. Zdaniem Cezara widziała kraniec imperium świata. Nie trzeba być bogiem, jak chciał Aleksander. Być człowiekiem to wystarczający trud. Prosi, żeby jeszcze raz objęła jego dłonie, a potem, by zawarła ślub z bratem dla odkupienia niedołężności ojca, intryg siostry, nicości brata i męża i ludu wychowanego między sfinksem a mumią. Kleopatra prosi, by pisał do niej. Nadchodzą kapłani z testamentem Auletesa. Ten testament mumifikuje skrzydła orłów. Kapłani są dumni z mumii swych władców i są gotowi objąć opiekę nad królową. Rycerz donosi, że Kleopatra zarządziła przygotowanie znacznej ilości gońców. Cezar chwali jej czujność. Przed odjazdem udaje się do zamku, do którego przyniesiono mu głowę Pompejusza.
Kapłani cieszą się, że dzięki ślubowi monarchów pokonane zostały usiłowania przybysza zza morza. Martwi ich tylko brak koniunkcji planet, która zawsze takim ślubom towarzyszy. Kleopatra jest zmęczona. Medyk radzi jej okłady z liści i kontemplację gwiazd. Królowa postanawia wypłynąć w tym celu łodzią na Nil. Rycerzowi przekazuje hasło: Perły i zorza!