Ostatecznie Bractwo zostało potwierdzone bullą papieża Piusa VI, podpisaną 7 stycznia 1776 roku. W tym dokumencie zostały podane warunki, pod którymi jego członkowie mogli zyskać odpusty. Bractwo miało charakter dewocyjny; niewiele można powiedzieć o jego działalności charytatywnej czy wychowawczej. Bractwo posiadało od 1776 roku Księgę Bracką, do której byli wpisywani wstępujący nowi członkowie. Większość z około 7 tysięcy wpisów pochodzi z przełomu XVIII i XIX wieku; po tym okresie następuje stopniowy upadek działalności. Ostatnie wpisy pochodzą z lat 30. XX wieku.
Widocznym znakiem działalności Bractwa pozostał w Kościele ołtarz „Dobrej Śmierci”. Bractwo dało również początek XVIII-wiecznym nabożeństwom Drogi Krzyżowej w parafii.
Dniem szczególnie uroczystym dla Bractwa był Wielki Piątek.
Po latach przerwy w działalności Bractwa, 15 czerwca 2005 roku biskup sandomierski Andrzej Dzięga dekretem reaktywował Bractwo Dobrej Śmierci, a sprawowanie duchowej opieki nad Bractwem powierzył proboszczowi parafii ks. kanonikowi Stanisławowi Bastrzykowi. Uroczystości restytuowania bractwa odbyły się 1 lipca tego samego roku.