Wedle biografa takie zabiegi stanowiły część autokreacji Kapuścińskiego, prowadzonej również poza własnymi utworami, która nie w pełni odpowiadała rzeczywistemu obrazowi jego osoby. Domosławski opisuje polskie reakcje na Cesarza, w których dominowało przekonanie, że szyderczy opis dworu cesarza Etiopii Haile Selassie I jest w istocie satyrą na stosunki panujące na szczytach władzy w Polsce w okresie rządów Edwarda Gierka. Biograf podkreśla, że Kapuściński nigdy nie odciął się od takiego odczytania, choć starał się ukazywać swoje dzieło w wymiarze bardziej uniwersalnym. Zarazem Domosławski wskazuje „karnawał Solidarności” na początku lat 80. jako moment, gdy poglądy Kapuścińskiego stają się zdecydowanie krytyczne wobec ówczesnej władzy i pełne entuzjazmu wobec ruchu pod wodzą Lecha Wałęsy oraz wewnętrznego ruchu odnowy w PZPR (tzw. poziomek), co część jego dotychczasowych znajomych i protektorów odbiera jako przejście „na drugą stronę”.