Państwo Alawitów (Maroko Alawitów) – państwo muzułmańskie w północno-zachodniej Afryce, w Maghrebie, istniejące i rządzone przez dynastię Alawitów w latach 1659–1912, następnie przekształcone we francuski protektorat, Maroko Francuskie.
Za panowania Saadytów państwo potrafiło sprostać ciągłemu naporowi Europejczyków, jednak po śmierci Ahmada al-Mansura kraj ogarnęły krwawe spory sukcesyjne.
Po sześciu dekadach chaosu, w 1660 roku, tron Maroka przejął inny ród szarifów, Alawici, który rządzi krajem do dziś.
Zreorganizowali oni finanse państwa i utworzyli silną armię zawodową, złożoną z niewolników. Panujący od 1672 roku Mulaj Ismail zapewnił stabilność władzy, tworząc armię złożoną z potomków murzyńskich niewolników, sprowadzonych do Maroka dwa stulecia wcześniej. Maroko budowało swą potęgę na handlu złotem, czarnymi niewolnikami, solą i na popieraniu piractwa morskiego przeciwko państwom chrześcijańskim. Dzięki silnej władzy było jedynym krajem Maghrebu, który nie znalazł się pod panowaniem osmańskim. Maroko utrzymywało wówczas dobre stosunki z Francją Ludwika XIV, na której zresztą sułtan Maroka wzorował się w budowie swych absolutystycznych rządów i wielkiego pałacu, zwanego marokańskim Wersalem w nowej stolicy Meknes.