thumb|Mundur dowódcy Irańskiej Żandarmerii Rządowej Irańska Żandarmeria Rządowa (, Žāndārmerī-e dawlatī) – formacja wojskowa irańskiej armii w latach 1911–1921.
Historia W związku z modernizacją kraju, w tym sił zbrojnych, prowadzoną od końca XIX w. przez szacha Nasera ad-Dina, do Iranu w 1911 r. przybyła szwedzka misja wojskowa na czele z mjr. Hjalmarem O. Hjalmarsonem. 15 sierpnia tego roku został on dowódcą rządowej żandarmerii, po mianowaniu go do stopnia pułkownika (później generała) irańskiej armii. Pozostali szwedzcy oficerowie objęli wysokie funkcje oficerskie formacji. Żandarmeria była wówczas jedyną nowoczesną formacją wojskową w Iranie. Powstała na bazie ponad 1-tysięcznej Żandarmerii Skarbowej, istniejącej od 1910 r. Szwedzi przeszkolili irańskich żandarmów. Pod koniec 1912 r. żandarmeria liczyła 23 szwedzkich oficerów i ok. 3 tys. Irańczyków. W późniejszym okresie liczba ta wzrosła do 36 Szwedów i ok. 6 tys. irańskich żandarmów. Byli oni zgrupowani w siedmiu pułkach, stacjonujących w Teheranie, Szirazie, Kermanie, Kazwinie, Isfahanie i Borudżerdzie. W południowej części Iranu silne wpływy w tamtejszych garnizonach formacji zdobyli sobie Brytyjczycy. Po rewolucji październikowej w 1917 r. nowe garnizony powstały w Tebrizie, Raszcie i Meszhedzie, czyli b. rosyjskiej strefie wpływów na północy.