Przełom w karierze Norwega nastąpił w sezonie 1988/1989. W Pucharze Świata już w pierwszym swoim starcie - 17 grudnia 1988 roku w Saalfelden po raz pierwszy stanął na podium, zajmując drugie miejsce. W pozostałej części sezonu pięciokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, na podium stając raz: 21 stycznia 1989 roku w Breitenwang odniósł swoje jedyne pucharowe zwycięstwo. W klasyfikacji generalnej pozwoliło mu to na zajęcie czwartego miejsca. W lutym 1989 roku brał udział w Mistrzostwach Świata w Lahti, gdzie osiągnął największy sukces swojej kariery. W zawodach drużynowych wspólnie z Trondem-Arne Bredesenem oraz swoim bratem Trondem Einarem Eldenem zajmował czwarte miejsce po skokach, jednak na trasie biegu Norwegowie byli najszybsi i sięgnęli po złote medale. Na mecie wyprzedzili Szwajcarów i reprezentantów NRD o ponad półtorej minuty. W konkursie indywidualnym awansował z 38. miejsca po skokach na czternaste na mecie biegu.