Początkowo byli to dwaj bracia Bazyli III i Sawa, synowie Piotra, od których patrymonik Petrović (Petrowicz) zaczął być używany jako pierwszy człon nazwiska. W 1858 władyka Daniel II (1826–1860) sekularyzował państwo, rozdzielając władzę duchowną od świeckiej i objął rządy książęce i zmienił zapis nazwiska z Petrowicz z Niegosz na Petrowicz-Niegosz. Ograniczył władzę Zgromadzenia, wprowadzając w jego miejsce wzorowaną na serbskiej Skupsztinę. Nie mając męskiego potomka jego następcą był brat Mirosław (1820–1867), który w 1859 zrzekł się tytułu dziedzicznego księcia na rzecz swojego syna Mikołaja (1841–1921). Panujący od 1860 książę koronował się w 1910. W 1918 Czarnogóra została włączona do Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców.
W 1918–1922 dawna rodzina królewska tworzyła w Antibes rząd na uchodźstwie. Następnie kolejne głowy domu zgłaszały swoje pretensje do tronu byłej Czarnogóry, jednak bez większego poparcia politycznego. W 1941–1944 kolaborujące z III Rzeszą tzw. Niezależne Państwo Czarnogórskie uznawało za swojego króla Michała Petrowicia-Niegosza (1908–1986), jednak nigdy nie wyraził on zgody na objęcie rządów.