40 × 53 mm – amerykański nabój 40 mm przeznaczony do zasilania granatników automatycznych. mały|300px|Przekrój naboju M430A1 HEDP z opisem.
Historia W lipcu 1966 r. Marynarka Wojenna USA zleciła opracowanie granatnika automatycznego do instalowanie na rzecznych jednostkach pływających. Zadanie to wykonało US Navy Ordnance Station w Louisville (w stanie Kentucky). Efektem był nabój i nowy granatnik Mk 19, które wprowadzono do służby w 1967 roku.
Budowa Nabój zbudowany z łuski i granatu podobnie jak w naboju 40 × 46 mm. Łuska posiada dwukomorową budowę: komorę wysokiego ciśnienia i połączoną z nią kanalikami komorę niskiego ciśnienia. Ładunek miotający jest większy niż w nabojach 40 × 46 mm i również umieszczony w komorze wysokiego ciśnienia, gdzie spala się po zainicjowaniu przez spłonkę. Sprężone gazy za pomocą kanalików przedostają się do komory niskiego ciśnienia i tam oddziałują na pocisk. Taka budowa naboju spowalnia rozpędzanie pocisku i oddziaływanie odrzutu na broń i podstawę strzelecką. Pocisk – granat o działaniu odłamkowym lub przeciwpancerno-odłamkowym elaborowany materiałem wybuchowym A5 (będącym mieszaniną heksogenu i 1,5% wosku). Wkładka kumulacyjna wykonana z miedzi.