Po tym jak dwóch wysokich dostojników z dawnego otoczenia As-Saliha odmówiło (prawdopodobnie dlatego, gdyż obawiali się, że nie będą w stanie kontrolować Bahrytów) wybór padł na Ajbaka, „średniej rangi oficera” i „człowieka, który jak dotąd nie wsławił się żadnymi wielkimi osiągnięciami, wybranego być może dlatego, że wydawał się wystarczająco słaby by być rządzonym przez swoich towarzyszy”.
Przysięga wierności miała być składana wspólnie Szadżar ad-Durr i Ajbakowi. Jednocześnie wdowa po sułtanie poślubiła Ajbaka, by, słowami jednego z komentatorów, uczynić go godnym jego nowej i znamienitej roliJak zaznacza Holt, data zawarcia związku małżeńskiego przez Ajbaka i Szadżar ad-Durr jest niepewna (Holt 1993, s. 103). Według L. Ammanna Ajbak poślubił Szadżar ad-Durr albo dzień po objęciu urzędu sułtana w roku 1250 albo jakiś czas po tym jak złożył z tronu Al-Aszrafa Musę w roku 1254 (Ammann 1997, s. 176).. Szadżar ad-Durr miała jednak nigdy nie dopuścić Ajbaka do siebie. W lipcu 1250 roku kurdyjski regiment Al-Kajmarijja poddał Damaszek bez walki najpotężniejszemu z nadal panujących w Syrii Ajjubidów, rządzącemu w Aleppo An-Nasirowi Jusufowi (1236–1260).