Na poziomie systemowym stosuje się m.in.: planowanie i koordynację częstotliwości, w tym wyznaczanie pasm, odstępów międzykanałowych i stref ochronnych dla szczególnie wrażliwych służb (np. radioastronomia, radionawigacja); ograniczanie mocy i czasu emisji w określonych pasmach, stosowanie masek widmowych i ograniczeń dotyczących emisji niepożądanych; wymagania dotyczące maksymalnych poziomów emisji oraz minimalnej odporności elektromagnetycznej urządzeń, określane w normach EMC.
W Unii Europejskiej zasady wprowadzania do obrotu urządzeń elektrycznych i elektronicznych regulowane są m.in. przez dyrektywę EMC 2014/30/UE, którą implementuje się w prawie krajowym poprzez akty dotyczące kompatybilności elektromagnetycznej i oceny zgodności urządzeń. W Polsce zagadnienia związane z zakłóceniami radiowymi oraz nadzorem nad wykorzystaniem widma radiowego należą do kompetencji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej.
Zakłócenia radiowe w radionawigacji W radionawigacji zakłócenia radiowe mogą mieć szczególnie istotne konsekwencje ze względu na bezpieczeństwo ruchu lotniczego, morskiego i lądowego. Zakłócenia w pracy systemów takich jak: lotnicze systemy podejścia (np.