viridis pochodził nie z Sumatry, jak wcześniej sądzono, lecz z Singapuru. Tym samym populacja kontynentalna jest obecnie uznawana za podgatunek nominatywny, a dla populacji z Borneo, Sumatry i sąsiednich wysp wykorzystano najstarszą dostępną nazwę C. v. gloriosa. Proponowany podgatunek C. v. continentis Robinson & Kloss, 1923 uznany za nieodróżnialny od C. v. viridis.
Ekologia i zachowanie 200px|mały|lewo|Gniazdo Biotop Lasy deszczowe. Zamieszkuje też wysokie lasy wtórne. Zachowanie Ukrywa się głęboko w lesie. Zazwyczaj widywany w parach albo małych grupach. Głos Wabienie to miękki, perlisty trel. Wydaje także gwizdy oraz inne dźwięki o intensywnym brzmieniu. Pokarm Owoce, w szczególności figi, a także niektóre bezkręgowce. Lęgi Najprawdopodobniej 1 lęg w sezonie. Gniazdo jest zbudowane z włókien roślinnych. Ma kształt butelki z wejściem z boku, zwisa z gałęzi. Składa 1–3 jaja i wysiaduje je 17 dni. Pisklęta potrafią latać po 22–23 dniach.
Status zagrożenia IUCN od 2000 uznaje nosoczuba szmaragdowego za gatunek bliski zagrożenia (NT – Near Threatened);