Uczeni nie mają wątpliwości, że pierwsza część zwrotu odnosi się do Wisły.
Niemiecki filolog Rudolf Much oddał Wistlawudu poprzez Weichselanwohner, czyli „mieszkańcy (brzegów) Wisły”, zaś Tadeusz Lewicki jako „puszcza Wiślan” zwracając uwagę, że słowo wudu (puszcza) może tu oznaczać pokryte lasami pasmo górskie. Według Lewickiego chodzi o Beskidy i zachodnie Karpaty.
Hraedów (oryg. Hræda), broniących lasów nadwiślańskich przed „ludźmi Attyli”, utożsamia się najczęściej z Gotami, opierając się na wcześniejszym fragmencie poematu (wiersz 57), który wspomina o ludzie Hredh-Gotum, znanym też ze źródeł skandynawskich. Według innych koncepcji, Hreadowie nie byli ludem germańskim, ale słowiańskimi (Białymi) Chorwatami, opisanymi przez Konstantyna Porfirogenetę, utożsamianymi czasem z Wiślanami.
„Ludzie Attyli” (Ætlan leodum) zwykle wiązani są z Hunami, jednak czas powstania utworu i jego archaizujący styl może wskazywać, że chodzi tu o Awarów.