Personalizm chrześcijański, personalizm katolicki – prąd w filozofii chrześcijańskiej, powstały w latach 30. XX wieku. Stawia w centrum osobę ludzką, a religię traktował jako więź osobową człowieka z Bogiem.
W personalizmie osoba (łac. persona) nie jest prostą jednostką ludzką, lecz przypisuje się jej takie cechy jak autonomia, samoświadomość, wola, zdolność do twórczości, odpowiedzialność moralna. W szerokim ujęciu personalizm jest pewnym stanowiskiem filozoficznym, gdzie tak rozumiana osoba jest pojęciem centralnym. Jako taki można elementy personalistyczne odnaleźć już w filozofii starożytnej. Wśród filozofów chrześcijańskich personalizm odnajdywany jest u Augustyna z Hippony i Tomasza z Akwinu. Dla XX-wiecznego personalizmu chrześcijańskiego szczególnie ważna będzie filozofia Tomasza z Akwinu (tomizm).
Personalizm chrześcijański powstał w latach 30. XX w. we Francji, a następnie zyskał uznanie także w innych krajach.
Zwykle wyróżnia się jego dwa nurty: personalizm integralny (humanizm integralny) – rozwijany przez Jacques’a Maritaina, Józefa Tischnera, Jana Pawła II personalizm otwarty (społeczny) – rozwijany przez Emmanuela Mouniera.
Nurtów personalizmu chrześcijańskiego było jednak więcej, np.