W latach 1945–1946 organizował i kierował Zakładem Melioracji Rolnych UMCS. W latach 1946–1970 kierował Katedrą Melioracji i Inżynierii Rolnej WSR we Wrocławiu. W 1948 otrzymał tytuł naukowy profesora. W latach 1951 do 1954 pełnił funkcję dziekana Wydziału Inżynierii Kształtowania Środowiska i Geodezji WSR. W 1958 został członkiem korespondentem, w 1961 r. członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii NaukCzłonkowie PAN: Skorowidz nazwisk. 30 września 1960 przeszedł na emeryturę. W 1962 otrzymał doktorat honoris causa WSR we Wrocławiu (obecnie Uniwersytet Przyrodniczy).

Zasiadał w radzie naukowej PIHM, Państwowej Radzie Ochrony Przyrody Karkonoskiego Parku Narodowego (w 1983 został jej przewodniczącym), Radzie Głównej Szkolnictwa Wyższego, rady przy ministrze rolnictwa.

Wykładał meliorację torfowisk w SGGW, melioracje rolne i meteorologię na UMCS, melioracje rolne i leśne w WSR we Wrocławiu.

Opublikował ponad 130 publikacji. Był promotorem ponad 30 doktoratów, opiekował się kilkoma przewodami habilitacyjnymi.

24 czerwca 1920 ożenił się z Izabelą Osmołowską (1896–1977). Mieli syna Stanisława Baca (juniora), który również został profesorem agrometeorologii.