Podjął starania o otrzymanie święceń z rąk biskupów starokatolickich. Nawiązał korespondencję z biskupem misyjnym Polskiego Kościoła Starokatolickiego, Janem Perkowskim, a następnie z arcybiskupem Władysławem Faronem. Wyjazd do Polski na planowaną konsekrację biskupią w 1939 r. uniemożliwił mu jednak wybuch II wojny światowej. Po tym niepowodzeniu zwrócił się o święcenia do Kościoła Starokatolickiego w Holandii. Otrzymał osobiste zaproszenie od arcybiskupa Andreasa Rinkela. Zajęcie Holandii w 1940 r. przez wojska niemieckie spowodowało, że i w tym przypadku nie mógł przyjechać do Europy.

Biskup ICAB W 1945 roku po wieloletnich staraniach o przyjęcie święceń biskupich nawiązał ostatecznie współpracę z emerytowanym biskupem rzymskokatolickim Botucatu, Carlosem Duarte Costa. Z jego rąk otrzymał najpierw święcenia prezbiteriatu, a następnie episkopatu.

W latach 1945–1958 pełnił funkcję biskupa Brazylijskiego Katolickiego Kościoła Apostolskiego (ICAB). Uczestniczył w organizowaniu struktur diecezjalnych, parafialnych i misyjnych tej wspólnoty na terenie Brazylii.

W 1951 r.