Sprzymierzeni stracili 5 173 żołnierzy, w tym 3 129 brytyjskich, 6 hiszpańskich i 2 038 portugalskich. Francuzi stracili 13 000 żołnierzy. Dzięki odniesionemu zwycięstwu armia Wellingtona dwa miesiące później zajęła Madryt, po czym wycofała się z powrotem do Portugalii. Francuzi zmuszeni zostali do opuszczenia Andaluzji na stałe, a utrata Madrytu oznaczała początek końca panowania króla Józefa i profrancuskiego rządu.
Wstęp Bitwa była następstwem sześciotygodniowego okresu działań Wellingtona. Jego wtargnięcie do środka Hiszpanii wiosną 1812 roku zostało zablokowane przez armię Marmonta. W miarę, jak Wellington coraz głębiej wchodził w ziemie hiszpańskie, wzmacniane posiłkami siły Marmonta rosły. Gdy Francuzi osiągnęli przewagę, Wellington zdecydował się na odwrót. Obie nieprzyjacielskie armie maszerowały bardzo blisko siebie, toteż co jakiś czas zagrożone były linie zaopatrzenia armii Wellingtona. Gdy w drugiej połowie lipca Wellington zdecydował się w końcu wycofać z powrotem do Portugalii, dostrzegł błąd taktyczny Marmonta, który oddzielił swe lewe skrzydło od sił głównych.