Hermann stwierdził, że plaster włoskiej komórki zajmował tylko 15 komórek na 16 wspólnych pszczół, a zawartość sześcienna była większa o 30%) wykazuje niższą skłonność do rójki niż inne rasy zachodnich pszczół miodnych idealnie nadaje się dla obszarów o ciągłym przepływie nektaru i sprzyjającej pogodzie przez całe lato doskonała do pasiek towarowych łagodność z łatwością zagospodarowuje półnadstawki
Wady: brak witalności skłonność do nadmiernego wychowu czerwiu podatność na choroby wysokie zużycie zapasów bardziej skłonny do dryfowania i rabowania niż inne główne rasy Europy. silny kłąb często powoduje duże zużycie zapasów późną zimą lub wczesną wiosną, co powoduje kurczenie się go, a co za tym idzie – powolny lub opóźniony rozwój wiosenny hodowla czerwiu rozpoczyna się późno i trwa długo do późnego lata lub jesieni, niezależnie od dopływu nektaru ma tendencję do pracy na krótszych odległościach niż A,m.carnica lub A.m.m, a zatem może być mniej skuteczna w gorszych pożytkach nie nadaje się do hodowli w chłodnych regionach nadmorskich
Apis mellifera ligustica bardziej interesuje się przetwarzaniem nektaru, przechowywaniem miodu i opieką dorosłych pszczół nad zwiększeniem ilości czerwiu w porównaniu do afrykańskiej pszczoły miodnej, A. m.