Ukończył IV Gimnazjum w Warszawie. Studiował medycynę na Uniwersytecie w Dorpacie, w 1886 został doktorem medycyny. Powrócił do Warszawy i pracował w Zakładzie Leczniczym w Nałęczowie oraz w Szpitalu Dzieciątka Jezus w oddziałach chirurgicznym u Władysława Orłowskiego i chorób wewnętrznych u Ignacego Baranowskiego. W 1889 wyjechał do Sankt Petersburga, gdzie specjalizował się w psychiatrii w Szpitalu św. Mikołaja Cudotwórcy pod kierunkiem Ottona Czeczotta i w klinice psychiatrycznej Jana Mierzejewskiego. Po otwarciu Warszawskiej Lecznicy dla umysłowo chorych w Tworkach w 1891 objął w niej stanowisko ordynatora. W 1904 został zdymisjonowany. Poświęcił się wtedy praktyce prywatnej. Od 1905 do 1915 wykładał psychologię na Wyższych Kursach Pedagogicznych dla Kobiet. Od 1913 wiceprezes Towarzystwa Warszawskiego Instytutu Psychologicznego. Jeden z twórców Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego – z jego inspiracji odbył się w 1920 pierwszy zjazd Towarzystwa. W 1922 habilitował się pod kierunkiem Jana Mazurkiewicza. Był autorem około 40 prac naukowych. Należał do komitetu redakcyjnego „Rocznika Psychiatrycznego”. thumb|Nagrobek Rafała Radzwiłłowicza na Cmentarzu na Rossie w Wilnie Zmarł na zawał serca w drodze z posiedzenia Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego.