Jan LeśniakW ewidencji wojskowej II Rzeczypospolitej był określany jako Jan II Leśniak. (ur. 21 listopada 1898 w Wampierzowie, zm. 15 kwietnia 1976 w Wiedniu) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych.
Życiorys Jan Leśniak urodził się w Wampierzowie niedaleko Gorlic w majątku hr. Skarbka. Był absolwentem cesarsko-królewskiego Gimnazjum w Gorlicach. W 1917 został powołany do armii austro-węgierskiej. Natychmiast po demobilizacji wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego, otrzymując przydział do 16 pułku piechoty i z tym pułkiem uczestniczył w wojnie z bolszewikami. Podczas zdobywania okopów nieprzyjacielskich pod Berezyną został ciężko ranny.
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 1889. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 16 pułk piechoty w Tarnowie. Później został przeniesiony do 9 pułku piechoty Legionów stacjonującego w Zamościu, a w 1923 do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie pełnił obowiązki adiutanta. Został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1928. W latach 1930–1932 był słuchaczem XI Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie.