Po prawej stronie Poussin przedstawił parę kochanków: Krokosa i Smilaks. Krokos został zamieniony w szafran, zaś nimfa Smilaks – kolcorośl szorstką. Za nimi stoi z włócznią Adonis, ukochany bogini Wenus. Został on zabity przez dzika, a z jego krwi wyrósł anemon. Po lewej stronie stoi kolejna ofiara – Hiacynt. Był on kochankiem Apolla, który przypadkowo zabił go rzuconym dyskiem. Z krwawiącej rany Hiacynta wyrósł kwiat zwany hiacyntem. Obaj stojący bohaterowie wskazują na swoje rany.
Inspiracje Poussin malując obraz inspirował się na Metamorfozach Owidiusza oraz na poemacie Giambattisty Marino. Kompozycja obrazu, jak i ożywienie powierzchni przez złączone wspólnym rytmem zaakcentowane formy dowodzi fascynacji malarza antykiem. Jedyne wrażenie ruchu stwarza postać Klytii wpatrująca się w rydwan Apolla. Myślą przewodnią obrazu jest nieprzemijalność życia, które może się toczyć przybierając różne formy. Sceneria ogrodowa jest wzorowana na rycinie Primaticcia.
Uwagi
Bibliografia Sztuka Baroku. Architektura, rzeźba, malarstwo, wyd h.f.ullmann, 2007 . Krystyna Secomska, Malarstwo francuskie XVII w., Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1985, .
Kategoria:Obrazy Nicolasa Poussina Kategoria:Malarstwo mitologiczne Kategoria:Obrazy w Galerii Obrazów Starych Mistrzów w Dreźnie