W sierpniu 1944 r. pracownicy rozwiązanego Wydziału Budowlanego zostali przeniesieni do obozu przy ul. św. Jakuba 16. Zgrupowano tam około 700 osób (w tym rodzinę Gutmanów). Niemcy pozostawili tych ludzi w celu uporządkowania pozostałości po getcie, przynajmniej do grudnia. Potem planowali ich zamordować. Gutman w styczniu 1945 r. dowiedział się o planowanych egzekucjach i wraz z rodziną postanowili się ukryć. Przez osiem dni przebywali w kryjówce przy ul. Brzezińskiej, w komórce za kredensem. Wolność odzyskali po wkroczeniu Armii Czerwonej. Powrócili do swojego przedwojennego mieszkania przy ul. Żeromskiego 61. Mieszkali w nim do 1958, do momentu wyjazdu do Izraela.
Po II wojnie światowej thumb|Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieście w Łodzi, dawny gmach Komitetu Wojewódzkiego PZPR, al. T. Kościuszki 107/109 Po II wojnie światowej podjął pracę jako architekt w Centralnym Zarządzie Przemysłu Odzieżowego oraz w Miejskim Biurze Projektów. Zaprojektował m.in. gmach Urzędu Zatrudnienia, przeznaczony w trakcie budowy na Prezydium Miejskiej Rady Narodowej, a ostatecznie (po przekształceniach dokonanych przez W. Kłyszewskiego, J. Mokrzyńskiego i E. Wierzbińskiego) oddany do użytku jako „Dom Partii” (Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej) przy al. Tadeusza Kościuszki 107/109 (1948–1951), a obecnie Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieście.