W roku 1931 wysunięto jego kandydaturę na pełnienie funkcji lekarza w Rezydencji Prezydenta RP w Spale.
Działalność społeczno-kulturalna Narewski równie doniosłą rolę odegrał w życiu społecznym i politycznym miasta. Pracę publiczną podjął w okresie zaboru, działając konspiracyjnie. W czasie I wojny światowej został prezesem Komitetu Pomocy Biednym, który zajmował się organizowaniem dożywiania pozbawionych pracy i jakichkolwiek środków utrzymania mieszkańców Tomaszowa Mazowieckiego. Własnym kosztem przez 2 lata utrzymywał Przytułek dla Sierot, a po wskrzeszeniu Katolickiego Towarzystwa Dobroczynności przekazał go wraz z całym majątkiem. W latach 1916–1922 prezesował Radzie Opiekuńczej, która zajmowała się dożywianiem najbiedniejszych, organizowaniem ochronek i zaopatrywaniem dzieci w zeszyty i książki oraz bezpłatnym leczeniem ludzi ubogich. W wyniku działalności m.in. wydawano dziennie do 3000 bezpłatnych obiadów oraz urządzono 7 ochronek, w których umieszczono 1000 dzieci. Od roku 1919 do końca życia Narewski prezesował miejscowej Straży Ogniowej, która rozwijała różnorodną działalność. Przewodniczył przez okres 3 lat Dozorowi Szkolnemu w Tomaszowie Mazowieckim. Należał do inicjatorów powołania do życia Gimnazjum Realnego. Narewski rozwijał ponadto na terenie miasta szeroko zakrojoną akcję odczytową.